•  'Jeemig', zegt ze als we haar aan de telefoon hebben. 'Een stukje over mij? Daar ben ik eigenlijk niet zo van hoor.' Maar ze vindt de artikelen over de Smitshoekers leuk om te lezen en het is zeker goed om op die manier de communicatie binnen de club te bevorderen. Dus verklaart Marinthe zich bereid om mee te werken. 'Wat wil je van me weten?' Dat was de start van een onderhoudend gesprek, want Marinthe is niet op haar bekje gevallen en gooit er mooie teksten uit.

    Tja, wat willen we van haar weten. Gewoon zoals in de andere verhalen; dus dingen als 'Hoe gaat het met je' en 'Hoe is het om nu niet meer bij de VV te kunnen zijn?' Ze gaat er even goed voor zitten. Het komt overigens wel uit dat we nu even kletsen, 'want ik ben vrij vandaag en probeer een beetje te studeren, de opleiding gaat gewoon door'. Dat is niet zo gek want Marinthe is huisarts in opleiding en dat is geen peulenschil. Nog even voor de goede orde: Marinthe Brouwer woont in Poortugaal, is in 1990 geboren in een ziekenhuis in Dordrecht en voetbalt sinds haar 12e bij Smitshoek. Het dorp waar de rest van haar familie woont en waar opa Cor Brouwer, oom Jan en neef Elmer Gouw in het 1e van de VV hebben gespeeld. Voor het zelf voetballen was ze eigenlijk een beetje te licht bevonden: 'Ik zat al op dansen, judo en zwemmen, m'n ouders vonden voetbal niet echt een sport voor mij. Maar ik ben het op een gegeven moment toch lekker gaan doen. Het is ook echt m'n ding. Meer dan bij andere sporten kan ik bij het voetballen alles lekker loslaten, ik ga d'r helemaal in op. Maar ook het collectieve, de gezelligheid de kleedkamer, de 3e helft, lekker na de wedstrijd ouwehoeren op het terras, dat vind ik heerlijk.'

    Is het te doen naast de opleiding? 'Nou, ik plan alles gewoon om het voetballen heen. Ik ben 5 jaar geleden afgestudeerd als basisarts. Daarna heb ik op de afdeling neurologie gewerkt in het Maasstad en bij de crisisdienst psychiatrie in Schiedam. Sinds 2 jaar ben ik bezig met de specialisatie tot huisarts. Waarbij ik eerst een tijdje bij een huisartsenechtpaar in Kamperland, vlakbij de Neeltje Jans, praktijk heb opgedaan. Heel leerzaam. Daarna heb ik in Goes op de SEH gewerkt, tot zo rond het begin van de Coronatijd. Toen ik daar net klaar was, kreeg ik zelf koorts en zat ik ruim een week noodgedwongen thuis tot ik opgeknapt was. Geen idee of ik het virus had, ik ben niet getest. Sindsdien werk ik bij Delta op een psychiatrische afdeling voor ouderen.'

    Op de vraag hoe ze dat laatste ervaart zegt Marinthe: ‘Het is indrukwekkend hoor. Je komt mensen tegen die met hevige angsten kampen, ook omtrent het virus. Maar er zijn ook mensen die geen enkel besef hebben van wat zich buiten de voorziening afspeelt. En uiteraard mag ook niemand bezoek ontvangen, soms echt hartverscheurend. Het is heel dankbaar werk om wat voor deze mensen te kunnen betekenen.'

    Over hoe het verder met haar gaat doet Marinthe heel luchtig. 'Oh, goed hoor. Voor veel mensen is de Coronatijd compleet anders dan normaal. Voor mij is dat minder zo. In de zorg gaat het allemaal door, uiteraard wel op aangepaste wijze. Het zijn hectische en uitdagende tijden. Mijn wekelijkse onderwijs in het Erasmus MC loopt nu digitaal, ook even wennen. Wat ik wel enorm mis is het voetballen en Smitshoek. Toen ik destijds begon kwam ik in een meisjesteam, daar was er toen maar 1 van. Op mijn 15e ben ik in het damesteam gaan spelen. De meesten 'uit die tijd' zijn om allerlei redenen gestopt. Maar het team is nu ook superleuk. Het is een heel gemengde groep, met uiteenlopende leeftijden van diep de 30 tot 17. Het aanvoerderschap doen we met z'n drieën, maar om eerlijk te zijn laat ik dat in het veld het liefst over aan de anderen. Dan kan ik zelf lekker kritiek leveren (grapje natuurlijk). Eerlijk gezegd houd ik veel van de club, maar ben ik niet zo actief, ik hou me met name bezig met het spel en de leuke dingen.'

    Dat laatste klopt niet helemaal, want Marinthe is best actief, helpt mee met allerlei activiteiten als ze in de gelegenheid is en doet ook commissiewerk. Met een speciaal daarvoor opgerichte werkgroep heeft ze dit jaar meegedaan aan een project van de KNVB om het meidenvoetbal meer op de kaart te zetten. Daaruit moeten plannen komen om zaken op het vlak van meiden/damesvoetbal te verbeteren op onze VV.

    Op de vraag wat ze nu nog verder doet zegt Marinthe: 'Ik red me prima. Zoals gezegd ben ik volop aan het werk. Maar ik houd ook erg van koken en lezen. Op dit moment ben ik met wat Japanse schrijvers bezig, zoals Murakami. Ik kan ook wel genieten van Scandinavische thrillers zoals die van Jo Nesbo of Stieg Larsson. Waar ik in de 'lockdowntijd' mee ben begonnen is het stekken van planten. Daar had ik niet zoveel mee, maar het blijkt best geinig te zijn. En uiteraard ook veel bellen met vrienden. Hoewel het onderhouden van contacten via socialmedia niet zo tof is, toch te vluchtig. Ik heb om eerlijk te zijn pas sinds een jaar mobiel internet. Daar had ik eerder niet zo’n behoefte aan, lekker rustig. Maar nu is het natuurlijk wel heel nuttig. Oh ja, wat ik ook doe is skaten met Joyce van Dongen, waar ik vroeger nog mee gevoetbald heb. Die was al een tijdje op rondreis door Australië, maar ze is eerder teruggekomen en nu dus mijn skatemaatje.'

    'Wel jammer dat we nu met dit prachtige weer niet lekker op het terras kunnen kletsen bij de VV. Ja, dat mis ik wel erg. Sowieso is de voetbal een fijne plek om rond te hangen. Je komt er allerlei mensen uit allerlei wereldjes tegen, het is leuk om daar onderdeel van te zijn.'
    Of ze aan die mensen nog iets te melden heeft of te wensen zegt ze heel beslist: 'Nee, daar ben ik niet zo
    van. Men moet zich niet te veel laten leiden door meningen van anderen. Zeker in deze Coronatijd, het lijkt wel een soort 'stressproject' om aan allerlei dingen te voldoen. Iedereen moet zelf nuchter blijven nadenken en op basis daarvan kiezen wat het beste voor hem/haar is. Uiteraard binnen de huidige regels en zonder daarbij een risico te vormen voor anderen.'

    Is dat eigenlijk niet een goede raadgeving van iemand die als arts een genuanceerde mening naar voren kan brengen? Laat je niet gek maken, vertrouw op jezelf. Marinthe Brouwer, een slimme vrouw die niet alleen boeiende dingen kan vertellen, maar die ook nog eens een hele goede spits is. Ze is snel, heeft een goed schot en scoort bij de vleet. Heel jammer dat ze dit jaar geen topscoorder kan worden in het team dat op koers lag om kampioen te worden ('dat maak je niet vaak mee, ons damesteam pakt circa 1x in de 10 jaar een prijs'). Het is jammer voor onze dames, maar toch zijn we trots op ze en natuurlijk ook op onze topspits Marinthe Brouwer.

    De redactie