• Smitshoek 4 fitter dan het 3e, een matte finale van de nacompetitie.

  • Hogere machten hadden beschikt dat Smitshoek 3 en 4 bij het bereiken van de finale van de nacompetitie tegen elkaar zouden moeten uitkomen. Jammer, want ze hadden het allebei verdiend om te kunnen promoveren naar de 2e klasse. Zeker na de geweldige halve finalewedstrijden van vorige week tegen resp. SHO en De Jonge Spartaan. Vooral de winst van het 4e tegen het team uit Middelharnis was knap, weinigen hadden verwacht dat deze Smitshoekers het in de verlenging zouden rooien tegen een versterkt Jonge Spartaan 2. Ze bleken uiteindelijk redelijk gemakkelijk overeind te blijven en dat was een mooie opsteker voor de volgende confrontatie en wel tegen de eigen clubgenoten van het 3e.

    Zo’n wedstrijd tussen een ‘hoger’ en ‘lager’ team van de eigen vereniging is lastig. Het is altijd een beetje een prestigestrijd waarin de een moet laten zien dat ie de betere is en de ander niets te verliezen heeft. Het zijn ontmoetingen waar soms onderschatting op de loer ligt of waar juist een beetje opgefokt sfeertje omheen hangt. Iedereen wist tevoren dat het een wedstrijd om niks was, want volgens de reglementen is na dit soort situaties met eigen teams het hoogste team alsnog gepromoveerd. Kortom, Smitshoek was per definitie winnaar en het 4e staat nu voor de opgave om volgend seizoen alsnog op te klimmen naar een hoger niveau. Zij zijn vorig seizoen al gepromoveerd en het had leuk geweest om gelijk door te kunnen stomen. Terwijl het 3e eind vorig seizoen net geen kampioen werd en bij het bereiken van de nacompetitie finale volstrekt onnodig onder uitging in Den Briel. De verdiende promotie moest er dus een keer van komen.

    Terwijl het 2e in Naaldwijk er al bijna een halve wedstrijd op had zitten bij de nacompetitiefinale tegen Capelle werd dan eindelijk klokslag 12 uur op het eigen terrein van Smitshoek afgetrapt. Niet zoals je zou verwachten op veld 1, want dat was gereserveerd voor de familiedag en daar waren al volop feestelijke klanken te horen. Want een familiedag staat nou eenmaal bol van gezelligheid en muziek. Het 3e tegen het 4e, teams die elkaar eigenlijk niet zoveel ontlopen en die het normaal gesproken goed met elkaar kunnen vinden. Maar vandaag dus eventjes een beetje minder. Met de opmerking dat veel spelers van het 3e de avond tevoren hadden meegedaan met het fantastische Mideko bedrijventoernooi. Waarbij ze nota bene de finale wisten te halen, dus hadden ze allemaal ongeveer 150 voetbalminuten in de benen en waren ze tot 11 uur in de weer geweest. De mannen van het 4e, met uitzondering van Lars, besloten om kort voor het toernooi van deelname af te zien. Zij wilden hun krachten sparen voor de finale op zaterdag. Dat laatste bleek uiteindelijk wel de doorslag te geven tijdens de onderlinge wedstrijd. Want niet alleen was het 3e geplaagd door blessures van 2 spelers die bij het bedrijventoernooi waren opgelopen (Joep enkel en Nick knie), de uitputtingsslag van de dag ervoor eiste zijn tol.

    Hoewel er dus weinig op het spel stond waren de trainers van beide teams toch enigszins zenuwachtig. Rene Koot van het 4e omdat hij zijn belangrijkste pion op het middenveld Arnold Strötbaum niet gelijk kon opstellen want ‘die jongen is de hele week ziek geweest, hopelijk kan ik hem later nog inzetten’. Terwijl Ton Habermehl zich vooral druk maakte over de niet al te fitte geledingen in zijn selectie, ‘kijk nou toch hoe ze d’r bij lopen’. Toch kwam de iets hogere kwaliteit van het 3e er in de eerste fase van de wedstrijd goed tot zijn recht. Want kort na het startsignaal van de enigszins pietluttige KNVB scheidstrechter - die muziek op het complex moet tijdens de wedstrijd uit ?? kwam het 3e op voorsprong na een goede aanval op rechts waarbij Wouter de bal voorbracht op Angelo die trefzeker uithaalde, 1-0. Het was een aanval uit het boekje en gewoon een goeie goal. De vroege treffer gaf gelijk ook een beetje een knauw in het zelfvertrouwen van de mannen van 4, zo’n snelle voorsprong is toch altijd een beetje een domper. De mannen van 3 tankten er juist zelfvertrouwen uit en de pijntjes van gisteren waren ineens iets beter te verdragen. Er werd goed rondgespeeld en juist op de flanken goed diepgegaan. Vooral Joshua op links was met zijn rushes en snelheid super gevaarlijk. Nog meer dan zijn broer Damien op de andere flank is hij een speler die gemakkelijk passeert en die verrassende acties kan uitvoeren in de buurt van het vijandelijke doelgebied. Aangezien beide teams wat onzorgvuldig waren in de passing kabbelde de wedstrijd na de 1-0 voort, er werden niet veel kansen gecreëerd en het 3e domineerde de wedstrijd. Maar geleidelijk aan gooiden de spelers van 4 de schroom van zich af en werden ze vooral via Mitchel Warner dreigender. In de 25e minuut werd de bal na een overtreding op Mitchel op de rand van de 16 net naast geschoten. Dezelfde Mitchel kopte in de 30e minuut net over.

    Het was dus niet echt verrassend dat in de 32e minuut alsnog de 1-1 werd gemaakt. Bij een aanval door het midden weet de snelle Nick slim gebruik te maken van een wat ongelukkig wegwerkende Robert die de bal niet goed raakt. Bovendien botst deze verdediger tegen zijn uitkomende keeper Tom de Graaf waardoor beiden zich blesseren en Nick de bal gewoon goed binnen werkt. Robert, voor wie het eigenlijk zijn afscheidswedstrijd is want hij stopt (voorlopig?) met voetballen om zich op loopbaan en muziek maken te storten, wordt weer opgelapt, kan doorgaan en speelt uiteindelijk een goede wedstrijd. Maar de ongelukkige keep Tom moet het veld verlaten. Zijn plek wordt ingenomen door verdediger David waarbij trainer Ton besluit om Jelle naar achteren te halen en Alexander voor hem in het veld te brengen. Het is nu het 4e dat kansen ruikt en dat via vooral Nick en Mitchel gevaar blijft stichten. Toch lukt het 3 om net voor rust weer op voorsprong te komen. Na een aanval via de flank komt de bal voor de goal, er ontstaat een scrimmage en na veel gefrunnik weet Joshua de bal net bij de linkerpaal in de goal te werken, 2-1.

    Na de pauze, waarin coach Koot besluit om alsnog Arnold in te brengen voor Randell kantelt de wedstrijd alsnog in het voordeel van het 4e. Met die wissel ontstaat er meer balans op het middenveld en Arnold is gewoon een uitstekende en slimme speler die het verschil kan maken. Toch is er weer een slimmigheidje van Mitchel voor nodig om opnieuw tot de gelijkmaker te komen. Bij een duel in het strafschopgebied van het 3e wordt hij licht aangetikt en maakt een buiteling. De scheids aarzelt niet en fluit gelijk voor een strafschop die door Mitchel zelf goed wordt ingeschoten, 2-2. Na de wedstrijd biecht hij op dat het een schwalbe was, "het gaat om de winst, dan ga je natuurlijk liggen. Logisch toch?’ 

    Het 4e ruikt bloed en het is te zien dat veel mannen van 3 op hun tandvlees beginnen te lopen. Bart en Jelle, in de eerste helft nog behoorlijk dominant op het middenveld, komen niet echt meer goed vooruit. Coach Ton brengt de oude vos Ebben in het veld om meer druk naar voren te kunnen geven maar het veld wordt steeds langer en zijn spelers kunnen het allemaal niet meer belopen. Bovendien worden spitsen Angelo en Ebben heel goed aan banden gelegd door Joey en Max van 4. Veel kansen zij er niet en de scheids ziet een vermeende handsbal (penalty?) bij de goal van het 4e over het hoofd. Uiteindelijk wordt er in de slotfase en wel in de 44e minuut alsnog door het 4e gescoord. Bij balverlies op het middenveld van 3 gaat de snelle Nick goed door op rechts en hij legt de bal goed af op de goed meegekomen Donny die die 2-3 weet in te schieten.

    Met man en macht en op laatste reserves probeert het 3e alsnog het onheil van een verlies af te weren. Een bal in de diepte op rechts kan door Walle niet goed meer worden gecontroleerd, een voorzet van links komt net niet goed aan waardoor de opgekomen Robert en Jelle niet meer koppend gevaarlijk kunnen worden. Als uiteindelijk wordt afgefloten storten diverse spelers van 3 helemaal gesloopt ter aarde. Een glunderende coach Koot weet dat zijn team vandaag de beste was. Zijn 4e promoveert dan wel niet, maar daar ging het ook nu niet om. Gelukkig wordt er na afloop nog gezellig met elkaar een biertje gedronken. Bovendien is er door de VV gezorgd voor een lekker buffet (waarvoor dank namens de leiding en spelers van 3 en 4) zodat nog even flink kan worden nagepraat over de wedstrijd. Die zeker wat sprankelender had kunnen zijn geweest met een wat fittere selectie van het 3e. Dat neemt niet weg dat de winst van 4, zeker op basis van de 2e helft echt verdiend was.

    Al met al dus een matte wedstrijd maar met Smitshoek als grote winnaar. En dat is maar goed ook want:

    Smitshoek bovenaan, dat is waar wij voor gaan.

    AK, juni 2019